Zaloguj się po swój uśmiech

[agnellaoral]

Czy zdarzyło wam się kiedyś obudzić w sobotę rano i przez dobrą minutę nie wiedzieć, gdzie jesteście? Ja tak miałem dokładnie rok temu. Leżę na jakiejś kanapie, nad głową nie mój sufit, obok nie moja ściana. I nagle dociera do mnie – a tak, u starego. Przyjechałem wczoraj, bo zadzwonił, że znów coś mu się przewróciło w domu i potrzebuje pomocy przy kompie. Tata ma siedemdziesiąt trzy lata, mieszka sam od pięciu lat, od kiedy odeszła mama. Ja mam czterdzieści jeden, własną firmę remontową, żonę i dwójkę dzieciaków. I sumienie, które mówi mi, że powinienem go odwiedzać częściej.

No więc w sobotę, po śniadaniu, siadam przed jego komputerem. Retro, system dymi, myszka działa co drugie kliknięcie. On stoi nade mną i mówi: „Synu, coś mi ten internet nie chodzi, nie mogę na te swoje strony wejść”. Myślałem, że chodzi o pocztę albo o gazety. A tu proszę – tata w ostatnim czasie odkrył gry. Nie jakieś poważne, takie proste, dla starszych ludzi. Dopisałem mu zakładkę, wszystko ustawiłem, a on na to: „A widziałeś takie fajne kolorowe? Z takimi wirującymi obrazkami?”. No i mi to pokazał.

Tak trafiłem na stronę, której wcześniej nawet nie brałem pod uwagę. Tata nie gra na pieniądze, on po prostu lubi patrzeć, jak się kręci. Mówi, że to uspokaja. Ale jak już skończyłem z jego sprawami, to zostało we mnie takie małe: a może bym i ja sprawdził? Nie żebym potrzebował, po prostu nie miałem nic do roboty, a żona zabrała dzieciaki do teściowej na cały weekend. Ja zostałem w pustym domu. No i z nudów, wieczorem, otworzyłem to samo na swoim laptopie.

Zadziałało od ręki. System mnie nie pytał o żadne historie, o to kim jestem, dlaczego tu jestem. Po prostu: podaj dane i lecimy. Wiedziałem, że muszę się zarejestrować, ale to była formalność. Później już tylko vavada zaloguj i wchodzę. Cztery literki, kilka kliknięć i nagle jesteś w świecie, gdzie nikt nie mówi ci, że masz zapłacić rachunek albo przybić szóstą kołek w ramie okna.

Początki były nieśmiałe. Założyłem konto, dostałem bonus powitalny. Postawiłem dosłownie parę złotych, żeby zobaczyć, jak to chodzi. I wiecie co? Przegrałem. Uśmiechnąłem się. No trudno. Ale coś mnie ciągnęło, żeby spróbować jeszcze raz. Nie adrenaliną bynajmniej. Tylko tą zwykłą, ludzką ciekawością – ile razy trzeba spróbować, żeby coś w końcu wypaliło?

Następnego wieczoru – znowu niedziela, cisza, żona jeszcze nie wróciła. Znowu vavada zaloguj, znowu mała stawka. I tym razem coś drgnęło. Wygrałem sto złotych. Potem drugie sto. Gdy doszedłem do czterystu, przestałem. Wypłaciłem. Nie dlatego, że się bałem. Dlatego, że pomyślałem o tacie. On by powiedział: „synu, nie bądź głupi, jak masz, to bierz i uciekaj”.

Tata zawsze był rozsądny.

Minęły dwa tygodnie. Grałem może trzy razy, zawsze małe kwoty, zawsze z bonusów. Żona nic nie wiedziała. Nie dlatego, że robiłem coś złego – po prostu nie chciałem, żeby się martwiła. Ona ma swoje zmartwienia: Franek ma problemy z matematyką, Zosia nie chce jeść warzyw, kredyt, remont łazienki, który ciągnie się już trzeci miesiąc. Nie potrzebowała słuchać o tym, że jej mąż, czterdziestoletni facet od kielni i poziomicy, wieczorami kręci wirtualne bębny.

Ale pewnego wtorku wszystko się zmieniło.

Akurat miałem gorszy dzień. Klient nie zapłacił za robotę, Zosia dostała jedynkę z klasówki, a ja wbiłem sobie drzazgę w palec tak głęboko, że musiałem jechać na ostry dyżur. Wróciłem do domu wkurzony i zmęczony. Żona poszła spać wcześniej. Ja usiadłem w salonie, otworzyłem laptopa. Nie myślałem o wygranej. Myślałem o tym, żeby na chwilę wyłączyć głowę. Vavada zaloguj – i jakbym nacisnął przycisk reset.

Nie wiem, co się stało. Może to był ten gorszy dzień. Może po prostu miałem farta. Ale przez dwie godziny grałem jak w transie. Małe kwoty, systematycznie, bez ciśnienia. I co rundę coś wpadało. Dwadzieścia, czterdzieści, czasem sto. Aż w końcu, koło pierwszej w nocy, trafiłem serię. Saldo podskoczyło o 1800 złotych. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Siedziałem w tym samym fotelu, w którym mój tata ogląda telewizję, gdy przyjeżdżam go odwiedzić. I pomyślałem – no, stary, jednak coś w tym jest.

Wypłaciłem połowę. Dziewięćset złotych poszło na konto w banku. Resztę zostawiłem, żeby grać dalej. Bez żalu, bez spinki. Za te dziewięćset złotych kupiłem córce nową kurtkę – ciągle rosną, cholera, co chwilę trzeba nową. A żonie? Żonie kupiłem kwiaty. Nie jakieś wielkie, zwykłe, różowe róże w markecie. Postawiłem na stole, jak rano przyszła do kuchni. Popatrzyła na mnie. „Co się stało?” – zapytała. „Nic” – powiedziałem. „Po prostu miałem dobry tydzień”.

Nie skłamałem.

Dziś mija pół roku od tamtego weekendu u taty. Gram wciąż, ale inaczej. Zamiast wpadać w nałóg, zrobiłem z tego mały rytuał. Raz w tygodniu, w piątek wieczorem, kiedy dzieciaki śpią, a żona ogląda swój serial, ja wchodzę na konto. Vavada zaloguj to dla mnie nie hasło – to sygnał, że zaczyna się mój czas. Grając, nie myślę o fakturach, o pracy, o szkole. Myślę tylko o tym, co na ekranie. Czasem wygram stówkę, czasem przegram dwadzieścia. Rzadko kiedy wpłacam nowe pieniądze – przeważnie kręcę z bonusów i małych wygranych z poprzednich tygodni.

I wiecie, co jest najśmieszniejsze? Tata dalej nie gra na pieniądze. Twierdzi, że to bez sensu. „Kręcić sobie dla bajeru, popatrzeć jak kolory latają – to jest to” – mówi. Ma rację. A jednak gdzieś między jego komputerem a moim laptopem znalazłem coś, czego nie szukałem. Nie wielką fortunę. Tylko małą przestrzeń, w której mogę być tylko ja. Bez tytułów, bez obowiązków. Bez bycia „tatusiem” i „szefem”. Po prostu facet od klikania.

Nie polecam hazardu jako stylu życia. To nie jest droga. Ale jeśli ktoś pyta, jak to się stało, że zacząłem – odpowiadam: przez tatę, deszczowy weekend i zwykłe „zobaczmy, co to”. Reszta przyszła sama. Czasem wygrywasz pieniądze. Czasem – coś cenniejszego. Chwilę spokoju. W dzisiejszym świecie? Na wagę złota.